Now In Korea
Gallery Walk: ความรอดสำหรับผู้ที่ยังทำได้ — ศิลปะในฐานะคำถามเกี่ยวกับการอยู่รอดและการรับรู้
Creatrip Team
a month ago
แกลเลอรีฮยอนไดในโซลนำเสนอศิลปินรุ่นเยาว์ 8 คนที่เกิดหลังทศวรรษ 1980 ภายใต้ชื่อนิทรรศการ “Sauve qui peut” (แปลไว้ที่นี่ว่า “ช่วยตัวเองถ้าทำได้”) โดยรวบรวมผลงานที่สำรวจประเด็นการย้ายถิ่น การนามธรรมแบบผู้หญิง ภาพดิจิทัล จิตรกรรมเอเชียตะวันออก อัตลักษณ์เควียร์ และจิตรกรรมหลังยุคเอไอ (post‑AI painting) ครอบคลุมพื้นที่สามชั้น
ชื่อที่ภัณฑารักษ์เลือกใช้อย่างตรงและแข็งกร้าวชวนให้นึกถึงภาวะฉุกเฉิน ทว่านิทรรศการถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเป็นหมวดหมู่ตามธีม ได้แก่ “Movement, Gaps and Drift” (ชั้น 1), “Female Abstraction, Language of the Senses” (ชั้น 2) และ “The Refusing Subject” (ชั้นใต้ดิน) ลำดับการจัดเช่นนี้ทั้งช่วยทำให้ผลงานชัดเจนขึ้นและจำกัดความเป็นไปได้ของการอ่านผลงานไปพร้อมกัน โดยความแข็งแรงของนิทรรศการอยู่ที่ชิ้นงานซึ่งค่อยๆ หลุดลื่นออกจากป้ายกำกับเหล่านั้นอย่างเงียบๆ
ผลงาน “Return” (“귀가”) ของฮัน ซอน-อู นำภาพจากโลกออนไลน์มาทำใหม่ผ่าน Photoshop และเอไอแล้วแปรเป็นภาพสีน้ำมัน นำเสนอร่างลูกผสมที่ไม่อาจ “เข้าบ้าน” ของตนได้อีกต่อไป ขณะที่ “Rosa” ของอี ฮเย-อิน (เป็นทั้ง “กุหลาบ” และชื่อรับศีลล้างบาปของแม่ของศิลปิน) จับภาพการผลิบานและการเสื่อมสลายในฐานะสภาวะเวลาที่ทับซ้อนกัน
ศิลปินคนอื่นๆ อย่างจ็อง จิน-ฮวา และ Joy Soup ทำให้ความเคารพยำเกรงและอัตลักษณ์สั่นคลอนด้วยการทำให้ภาพแทนรูปร่างเลอะเลือน หรือทำลาย/ทำให้วัตถุคุ้นเคยเสียหน้า (เช่น หลุมศพที่เขียนว่า “REST IN POOP” และเครื่องดนตรีที่ถูกรื้อใน “Unplaying”) นิทรรศการชี้ว่า “ชื่อเรียก” (การย้ายถิ่น ผู้หญิง เควียร์ เอไอ นามธรรม) อาจช่วยให้มองเห็นได้มากขึ้น แต่ก็อาจกลายเป็นกรอบที่ขังศิลปินไว้เช่นกัน
สิ่งที่ทำให้ศิลปะยังคงสำคัญคือประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสก่อนการติดป้ายกำกับ—ผลงานที่เคลื่อนไปอย่างช้าๆ และต่อเนื่อง เกินกว่าหมวดหมู่ที่จัดวางอย่างเรียบร้อย นิทรรศการจัดแสดงถึงวันที่ 26 กรกฎาคม.
ชอบข้อมูลนี้หรือไม่?